Verdienen aan CO2 reductie

In het verdrag van Kyoto zijn afspraken gemaakt over de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen (CO2). De 37 rijkste landen (zonder Amerika overigens) hebben zich vastgelegd om in de periode 2008-2012 gemiddeld 5% minder broeikassen uit te stoten dan in 1990. Deze afspraak ontwikkelt zich tot Big Business.

Basis van de afspraak

Als basis werd de uitstoot per land in 1990 genomen. De 37 rijkste landen kregen de inspanningsverplichting gemiddeld 5% per jaar minder uit te stoten. Maar omdat de uitstoot van broeikassen een grensoverschrijdend probleem is, is het niet noodzakelijk om de uitstoot in eigen land te verminderen, maar mag deze vermindering ook wordt verkregen door investeringen in andere landen, waarmee daar de uitstoot vermindert. Stel nu dat Nederland besluit geld te investeren in bijvoorbeeld India om daar een waterkrachtcentrale te bouwen. Daarmee wordt in India de uitstoot van CO2 teruggedrongen en voldoet Nederland aan haar zelfopgelegde verminderingsdoelstelling. Voor de natuur maakt het niet uit of de vermindering in Europa of in India wordt verkregen. Nederland kan zo tegen lagere kosten haar doelstelling realiseren.

Van kosten besparen naar geld verdienen

Wanneer de besparing elders uitkomt boven het gemiddelde van 5%, krijgen bedrijven in Nederland zelfs het recht hier meer uit te stoten. De verrekening hiervan vindt plaats via de zogeheten CER’s (gecertificeerde emissierechten). Maar in plaats van zelf meer uit te stoten kunnen bedrijven er voor kiezen het recht te verkopen. Daarvoor is een heuse emissiehandel opgezet. Momenteel bedraagt de prijs van het recht om 1 ton CO2 uit te stoten ongeveer € 15,-.

Wordt elders in de wereld een dergelijk project opgezet, dan wordt gecontroleerd tot welke besparing dit leidt. Maar daar zijn wel kosten aan verbonden: per project wordt gerekend met 60 duizend euro opstartkosten en 30 duizend euro onderzoekskosten. Daarom werd tot nu toe met deze projecten alleen ‘verdiend’ bij industriële objecten en energieproducenten in derdewereldlanden. Nu staat in project op stapel, gericht op particulieren.

Proefproject Mexico

Het Australische consultancyburo Cool NRG heeft het initiatief genomen tot een proefproject in Puebla in Mexico. Daar krijgen 250 duizend huishoudens 4 spaarlampen per huishouden gratis aangeboden. Als het project slaagt, dan wordt het nog 29 keer herhaald. Maar om een project van een dergelijke omvang te kunnen financieren, heeft het Australische bedrijf partners nodig. Dat zijn Philips, ING Wholesale Banking en Eneco geworden. Het project is inmiddels goedgekeurd door de klimaatcommissie van de Verenigde Naties.

Philips levert totaal 30 miljoen spaarlampen; deels tegen betaling en deels als sponsoring van het project. Om het project te financieren is een lening gesloten. De kosten van het project worden deels gedragen door de Mexicaanse overheid en deels via de lening van ING. Het totaal is begroot op 100 miljoen dollar (68 miljoen euro). Om de lening af te dekken is met Eneco een samenwerking op het gebied van de verkoop van de emissierechten gesloten. Eneco heeft een grote handelstak die ondermeer uitstootrechten koopt en verkoopt. Naar verwachting levert het project 7 miljoen ton uitstootrechten aan besparingen op. En bij de huidige marktprijs van € 15,- per ton is de potentie van dit project 105 miljoen euro. Hiermee is overigens niet gezegd dat Eneco ook voor dit bedrag garanties heeft afgegeven. Maar duidelijk is wel dat bij het huidige prijspeil van emissierechten het project in basis een verdiencapaciteit heeft van enkele tientallen miljoenen euro’s. Verdienen aan CO2 reductie dus.

Toekomst handel in emissierechten

Afhankelijk van de uitkomst van het komende topoverleg over klimaatontwikkelingen in december 2009, is het te verwachten dat dit soort initiatieven in de toekomst grootschalig zullen worden toegepast. Het is zelfs denkbaar dat ook particulieren emissierechten aan zullen gaan schaffen. Al is het alleen maar om daarmee hun vliegreis te kunnen betalen als die in de toekomst alleen met een klimaatcompensatie kunnen worden uitgevoerd. Het elders planten van een boom volstaat dan niet meer.