Taalgroepen binnen het parlement

In een land als België is het van cruciaal belang om elke taal te respecteren binnen de volksvertegenwoordigende organen. In Kamer en Senaat is dat als volgt geregeld. De gekozen leden worden in Kamer en Senaat in Nederlands- en Franstalige taalgroepen worden ingedeeld.

Voor de Kamer bestaat de Nederlandstalige taalgroep uit alle Volksvertegenwoordigers verkozen in de Vlaamse provincies, en de Volksvertegenwoordigers uit Brussel-Halle-Vilvoorde die de eed in het Nederlands afleggen.
Voor de Senaat bestaat de Nederlandstalige taalgroep uit alle senatoren verkozen door het Nederlandstalige kiescollege, aangeduid door het Vlaams Parlement en de Vlaamse gecoöpteerden.
Uit deze invulling, en uit de invulling naar analogie van de Franstalige taalgroep, blijkt dat de senatoren van rechtswege en die ene Duitstalige gemeenschapssenator in geen enkele taal-groep zitten…

De indeling in taalgroepen is op twee ogenblikken belangrijk.

• Bij de goedkeuring van de bijzondere wetten: dit veronderstelt o.m. een meerderheid in elke taalgroep.
• Voor het in gang zetten van de alarmbelprocedure: indien ¾ van de leden van een bepaalde taalgroep stelt dat een voorstel of ontwerp strijdig is met hun belangen, dan wordt de stemming opgeschort en verhuist het voorstel naar de paritair samengestelde regering.

De taalgroepen komen nooit als dusdanig bijeen, en bij de stemming van bijzondere wetten wordt er uiteraard maar één keer gestemd: de stemcomputer onderscheidt de verschillende resultaten.