Europese richtlijnen

Om de gemeenschappelijle Europese markt een duw in de goede richting te geven, werd in 1985 de Europese Akte opgesteld. Onderdeel van dit verdrag zijn de richtlijnen, welke bindend zijn ten aanzien van elke lidstaat. De nationale instantie's mogen zelf de vorm en middelen kiezen om hieraan te voldoen. In de zogenaamde Nieuwe Aanpak worden richtlijnen vermeld die gelden voor produktgroepen. Naast richtlijnen kent men normen. Deze zijn niet bindend, maar hebben een informeel karakter.

Europese regelgeving en technische harmonisatie

Vanwege de geringe voortgang van onderhandelingen binnen E.E.G. besloot men in 1985 de Europese Akte op te stellen. Het witboek bestaat uit maatregelen om de wetgevingen van de lidstaten op elkaar af te stemmen, waar nodig om de Europese markt te doen functioneren. Dit onderling afstemmen noemt men ook wel harmoniseren.
In totaal kent men 4 soorten van Europese regelgeving:

• Verordeningen
• Richtlijnen
• Beschikkingen
• Adviezen

Voor de technische harmonisatie (van produkten) zijn vooral de richtlijnen van belang.

Nieuwe Aanpak richtlijnen

Oorspronkelijk werden Eurepese richtiijnen door de Raad van de Europese Unie uitgevaardigd per product met gedetailleerde technische details. De Raad van Ministers moest daarbij unaniem tot een beslissing komen (artikel 100 EEG-verdrag). Dit proces was echter zeer tijdrovend. Bovendien maakte het grote aantal richtlijnen dat men nodig achtte om technische handelsbelemmeringen op te heffen, het doolhof van Europese regels niet bepaald inzichtelijker. Daarom heeft men besloten tot de invoering van de zogenaamde Nieuwe Aanpak (artikel 100A EEG-verdrag). Dit leidde tot een versnelling in het overleg tussen de diverse lidstaten in het kader van de harmonisering van nationale technische voorschriften. De Nieuwe Aanpak kenmerkt zich als volgt:

1. Richtlijnen werden niet opgesteld voor afzonderlijke producten maar voor productgroepen.
2. Richtlijnen komen tot stand door een (gekwalificeerde) meerderheid binnen de Raad van de Eurepese Unie.
3. Voor de productgroepen werden niet de technische specificaties, maar de essentiele eisen in de richtiijnen geformuleerd; de eisen werden door de Europese normalisatie-instellingen uitgewerkt in normen

.

Een aantal voorbeelden van richtlijnen zijn:

Nummer	Inhoud
85/374/EEG	Richtlijn productaansprakelijkheid
89/391/EEG	Richtlijn veiligheid en gezondheid van werknemers
2001/95//EG	Richtlijn productveiligheid (voorheen 92/59/EEG)

Enkele bijzondere richtlijnen:

Nummer	Inhoud
89/654/EEG	Arbeidsplaatsenrichtlijn
89/655/EEG	Arbeidsmiddeenrichtlijn
89/656/EEG	Richtlijn voor het gebruik van persoonlijke beschermingsmiddelen
90/269/EEG	Richtlijn manueel hanteren van zware lasten
90/394/EEG	Richtlijn voor het gebruik van beeldschermapparatuur
90/679/EEG	Richtlijn gebruik kankerverwekkende stoffen
92/57/EEG	Richtlijn tijdelijke en mobiele bouwplaatsen
92/58/EEG	Richtlijn veiligheids- en gezondheidssignalering op het werk e.a.

Een aantal veiligheidsapecten worden door meerdere richtlijnen afgedekt. De Machinerichtlijn 98/37/EG bijvoorbeeld heeft een grote overlap met de Arbeidsplaatsenrichtlijn en andere richtlijnen.

Zie ook

Zie ook CE en Europese regelgeving, Europese regelgeving en normen, CE Markering in de EU, en Controle op CE markering.

Produktveiligheid

De algemene richtlijn Produktveiligheid 2001/95/EG geldt voor produkten waarvoor geen andere richtlijnen bestaan.

Produktaansprakelijkheid

De algemene richtlijn produktaansprakelijkheid (85/374/EEG) is in Nederland opgenomen in de Wet Produktaansprakelijkheid. Produktaansprakelijkheid is de aansprakelijkheid voor schade die door een onveilig of ondeugdellijk produkt is toegebracht aan personen of aan een andere zaak dan het produkt zelf. De hoofdregel van de richtlijn luidt:

"De producent is aansprakelijk voor de schade veroorzaakt door een gebrek in zijn produkt."

Een producent is, in het kader van produktaansprakelijkheid:

• De fabrikant van het produkt;
• De fabrikant van een onderdeel van het produkt;
• De producent van een in het produkt vervverkte grondstof;
• De leverancier die zich als producent voordoet omdat hij zijn eigen naam of merk op het produkt heeft aangebracht;
• De importeur die het produkt van buiten de EU heeft ingevoerd;

Een producent is slechts aansprakelijk voor de schade veroorzaakt door een gebrek in zijn produkt. Een produkt vertoont een gebrek indien het niet de veiligheid of ondeugdelijkheid biedt die de gebruiker ervan mag verwachten. lndien een producent een vordering krijgt als gevolg van een ongeluk dat door het produkt is teweeggebracht, kan hij deze ontlopen door aan te tonen dat:

• Hij het produkt niet in omloop heeft gebracht;
• Het gebrek nog niet bestond toen het produkt in omloop werd gebracht;
• Het produkt niet met commercieel oogmerk of ter uitoefening van een beroep in omloop is gebracht;
• Het gebrek een gevolg is van dwingende overheidsvoorschriften;
• Het op grond van de stand van de techniek op het moment van op de markt brengen onmogelijk was het gebrek te ontdekken;
• Indien het de producent van een onderdeel betreft, het gebrek is te wijten aan het ontwerp van het produkt waar het onderdeel in is verwerkt.

Door het voldoen aan de fundamentele gezondheids- en veiligheidseisen (EHSR Essential Health and Safety Requirements) van de van toepassing zijnde richtlijnen vrijwaard een producent niet tegen de vorderingen met betrekking tot produktaansprakelijkheid.

Door het voldoen aan de fundamentele gezondheids- en veiligheidseisen (Essential Health and Safety Requirements) van de van toepassing zijnde richtlijnen vrijwaart een producent niet tegen de vorderingen met betrekking tot produktaansprakelijkheid. Wordt de CE-markering door een niet te goeder trouw zijnde fabrikant ten onrechte aangebracht, dan is het mogelijk dat in geval van een vordering de verzekering niets uitkeert. De bewijslast ligt bij de verzekeraar.