Banen en Fiets

Een dag uit het leven van een postbode

Een dag uit het leven van een postbode

Maandag tot en met zaterdag hoort u (bijna altijd wel) het bekende geluid van de post dat op uw deurmat valt. Voordat de postbode of postbezorger de post eenmaal kan rondbrengen, gaat er een tijdrovend proces aan vooraf.


Is postbode hetzelfde als postbezorger?

Allereerst is er een verschil tussen een postbode en een postbezorger. Een postbezorger brengt alleen maar de post rond; een postbode doet dit ook, maar bereidt daarnaast ook de wijken binnen voor. Voorbereiden van een wijk houdt in dat alle post verzameld moet worden uit verschillende kasten voor de wijk. Er is één kast voor tijdschriften en pakketjes, een andere kast voor verhuiskaarten en post die verkeerd zit (komt bij een andere wijk vandaan), weer een andere waar bijvoorbeeld de Makro krantjes gepakt moeten worden en uiteindelijk moet je nog een volle bak post ergens hoog van een kar zien te trekken. Als alles verzamelt is, ga je naar je werkplek toe die bestaat uit een tafel en een kast met een aantal sorteervakken. De kast heeft allemaal kleine vakjes, waaronder een balk zit met de straatnaam en de desbetreffende huisnummers. Hierop wordt de post dan ook ingegooid. Wanneer alles ingegooid is, heb je nog de zogenaamde ‘rode bakken’. Het zijn inderdaad – zoals het woord al zegt - rode bakken waarin de ‘gewone’ brieven zitten, zoals van de belastingdienst, telefoonrekeningen, bankafschriften etc. Deze zitten al op volgorde en wel in dezelfde volgorde als de sorteervakken op de kast. Deze stapels brieven hoeven dus niet ingegooid te worden. Om de brieven en de andere post bij elkaar te zetten, pakt men uit de rode bak een bundel(deze worden van elkaar gescheiden door een ‘gele kaart’) en zet deze in een standaard. Vervolgens pakt men de post bijbehorende aan het adres en zet deze er tussen.

Wanneer de wijk klaar is en alle bundels van elastieken zijn voorzien, wordt de wijk ingepakt in de fietstassen en kan je de 2 zware tassen op je fiets hijsen. Pas hierbij op dat je de fiets ergens tegenaan zet, anders valt hij om of gaat hij ‘steigeren’ omdat de tassen te zwaar zijn (spreekt uit ervaring). Voor een wijk ligt er meestel wel een looproute met de straten, maar dikwijls loop je een wijk op je eigen manier.

Fietsen maar!

Enfin, de tassen zitten inmiddels op de fiets en fietsen maar! Sommige wijken liggen redelijk dichtbij het ‘werkcentrum’, maar voor andere moet je toch wel even fietsen. Wanneer het hard waait, is het ook flink trappen geblazen met die zware lading! Eenmaal aangekomen in de wijk zet je je fiets op een strategisch punt neer in de straat waar je de post als eerste moet brengen. Je pakt de bundels van de desbetreffende straat eruit, haalt de elastieken eraf en het lopen kan beginnen. Bij het lopen is het handig om te proberen om zoveel mogelijk rondjes te maken, hetzij met een deel van een andere straat. Dan kan je dus wat extra bundels meenemen, zowel op je arm als in je schoudertas en voorkom je dat je heen en weer blijft lopen naar je fiets.

Vaak is de zaterdag editie van de telegraaf best dik en heeft de bezorger soms moeite om de krant door de brievenbus te duwen. Nadeel hiervan is dat als je daar als postbode aankomt met je zware bundel post op je arm, je eerst die krant door moet duwen, voordat je je eigen post naar binnen kan schuiven. Best vervelend. Daarnaast gebeurt dit ook vaak met de grote stapels reclamefolders die wederom op de zaterdag verspreid worden. Hoelang je over de wijk loopt, hangt af van de grootte van de wijk, de hoeveelheid post, hoe snel je zelf loopt en of je huis-aan-huis bij je hebt. De huis-aan-huis folders zijn best vervelend. Vooral met de kerstdagen is er al veel meer post dan normaal (denk aan al die kerstkaarten in allerlei formaten) en dan moet je ook nog eens bij ieder huis een Gamma of Albert Heijn krantje bezorgen! Behalve als er de bekende ‘NEE’ sticker op de brievenbus zit, dan hoeft het niet. Dit komt helaas weinig voor.

Het kan natuurlijk voorkomen dat wanneer er veel post is, het niet allemaal in je fietstassen past. Dan maak je een zogenaamd ‘steunpunt’ dat bestaat uit grijze zakken waarin je post van bepaalde straten doet. Deze worden vervolgens met de auto gebracht naar een adres ergens in je wijk waar je ze dan op kan halen als je eraan toe bent.

Zijn alle posttassen (eindelijk) leeg, dan fiets je weer terug naar het ‘werkcentrum’ en noteer je de tijd dat je gewerkt hebt. Vervolgens kan je lekker naar huis en zit er weer een werkdag als postbode op!
© 2008 - 2009 Krul, gepubliceerd in Banen (Zakelijk) op 17-01-2008, laatst gewijzigd op 20-01-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Krul is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "Een dag uit het leven van een postbode"


Door Wesley87 (infoteur) op 19-02-2008

Ik ben zelf ook postbode geweest. Maar het is zo slecht geregeld op kantoor loon niet uitbetaald enz, enz, enz. Ik ben blij dat ik er nu weg ben nu helemaal dat postbodes loon moeten inleveren en als er geen reclame of weinig post is minder uren betaald krijg. Ik moet zeggen als ik eenmaal uit dat kantoor weg was en mocht gaan lopen dat is wel het fijnste. Lekker buiten vooral met eeen zonnetje en lekker van niemand last.